เส้นแบ่งของหัวใจ

posted on 10 Apr 2008 15:13 by iamsandy
 

..เส้นแบ่งของหัวใจ.. .. ... ..... พาดผ่านระหว่างความอ่อนไหว กับอ่อนแอ....

 

ไม่รู้เป็นอะไร

แค่รู้สึกอ่อนไหวมากกว่าทุกวัน

อะไรมากระทบนิด สะกิดหน่อย

ก็พร้อมจะฟุ้งไปเรื่อย

 

ไม่รู้ว่า... คือใจที่ฟุ้ง

หรือ

สมองที่ฟุ้ง

 

แต่คงเป็นทั้งใจทั้งสมองละมั๊ง

เพราะเป็นของคู่กันอยู่แล้วนี่

....

........

....

 

ตอนนี้...

เหมือนหัวใจเต้นช้าลง

เหมือนความฟุ้งซ่านเข้ามาเกาะกุม ....แผ่ซ่านครอบคลุมไปทั่วทั้งร่างกาย

คิด คิด คิด คิด

คิดอะไรสับสน ซับซ้อน

โรมรันพันตูกันไปหมด

จะลุก จะเดิน จะนั่ง

ก็ดูติดขัด แตกต่างไปจากที่เคย

จนรู้สึกอยากผูกตัวเองไว้กับที่

แต่ก็อยากวิ่งหนีออกไปให้ไกล

ไปนั่งมองท้องฟ้าสีคราม ให้คลื่นที่ค่อยๆ ซัดเข้ามาชำระความวุ่นวายในจิตใจ

ให้ลมเอื่อยๆ เป็นอยู่เพื่อนคลายเหงา

 

อืม.....

ใช่....ฉันรู้สึกเหงา

ทั้งๆ ที่มีคนรายล้อมรอบข้างอยู่เต็มไปหมด

แต่ฉันกับรู้สึก....เหมือนอยู่คนเดียวในโลก

 

โดดเดี่ยว

ว่างเปล่า

 

นี่ฉันเป็นอะไรกันแน่

............................................

 

บอกได้เพียงว่า

วินาทีนี้... ฉันกำลังอ่อนไหว

พร้อมลมหายใจที่รวยริน

 

และรู้สึกว่า อีกไม่กี่นาทีต่อจากนี้

ฉันกำลังจะอ่อนแอ

 

 

เส้นไหนของหัวใจนะ ที่เป็นตัวแบ่งระหว่างความอ่อนไหว กับอ่อนแอ

นี่มันกำลังจะขาดแล้วใช่ไหม

ฉันถึงได้พร่ำเพ้ออะไรมากมายขนาดนี้

 

 

แปลก.....

ที่ฉันรู้ความรู้สึกตัวเองอยู่ทุกขณะ

 

แต่แปลกยิ่งกว่า...

ที่ฉันไม่เข้าใจสิ่งที่ตัวเองเป็นอยู่ตอนนี้

 

ฉันต้องพยายามให้คำนิยาม หาความหมาย หรือค้นหาคำตอบ ของคำถามที่ฉันตั้งขึ้นมาไหม

หรือแค่เพียง............

ปล่อยให้ผ่านไป

แล้วสักพักฉันคงจะรู้สึกดีขึ้นเอง

 

หรือว่า

ตอนนี้..... การปล่อยให้ผ่านไป

เป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับฉัน

 

เจ็บ...จนหายดี

posted on 07 Apr 2008 14:15 by iamsandy

 

เจ็บ...จนหายดี

 

ฉันเคยผิดหวังในความรัก

.....

เจ็บ      เจ็บ    เจ็บ     เจ็บ     เจ็บ

....

เจ็บจนรู้สึกอยากไม่หายใจอีกต่อไป

ถึงเวลาที่ควรจะกิน ฉันหิวแทบตาย

แต่บอกกับตัวเองว่า ไม่หิว

 

ถึงเวลาที่ควรจะนอน ฉันไม่นอน

เอาแต่ร้องไห้ คิดถึงวันเวลาเก่าๆ

ที่ยังใช้คำว่า ‘เรา' ร่วมกัน

 

เสียใจ เศร้า ซึม

เก็บตัวเองอยู่แต่ในห้อง

ห้องที่มืดทึบ ไม่แม้แต่จะเปิดม่าน หรือเปิดไฟ

หรือให้แสงใดๆ เล็ดลอดเข้ามา

 

ฉันแทรกตัวเองอยู่ในความมืด

ซ่อนตัวเองไว้ในความเหงา

แต่...

หลอกพ่อกับแม่ว่า...สบายดี ลูกไม่เป็นอะไร

แล้วเมื่อวางสาย

สภาพจิตใจฉัน ก็หดหู่ไม่ต่างจากเดิม

 

ฉันให้ตัวเองอยู่ในสภาพนี้ ทั้งวัน ทั้งคืน

วนอยู่อย่างนั้น

 

จนร่างกาย และสภาพจิตใจที่อ่อนล้า

เริ่มทนพิษบาดแผลของตัวเองไม่ไหว

 

จนเอ่ยปากออกไปว่า

"พ่อ.. ลูกไม่อยากอยู่นี่แล้ว ลูกอยากกลับบ้าน

ไม่อยากอยู่ที่นี่ อีกต่อไปแล้ว"

 

ฉันค่อยๆ ดึงตัวเอง และความรู้สึกทั้งหลาย

ลุกขึ้นออกมาจากที่นอน

เตรียมตัวกลับบ้าน

บ้าน......ที่พ่อและแม่รอฉันอยู่

 

....

 

....

 

....

 

ทำไมการเดินทางวันนี้ดูยาวนานนัก

ทั้งๆ ที่ ระยะทางก็ไม่ต่างไปจากเดิม

 

.....

 

....

 

แม่..... ฉันร้องเรียกด้วยน้ำเสียงกระเส่า และน้ำตาที่พร้อมจะไหลริน

ฉันกอดแม่ แน่น... แน่น กว่าทุกครั้งที่เคยกอด

"ลูกคิดถึงแม่"

"แม่ก็คิดถึงลูก"

 

...

 

พ่อ..... พ่อกอดฉันแน่นกว่าที่เคย

หรือว่า...

.......... หรือว่า พ่อจะรู้

ว่า ตอนนี้ลูกหัวใจบอบช้ำเหลือเกิน

 

ฉันใช้ทุกเวลา

             ทุกนาที

                        ทุกวินาที

 

ซึบซับ

ความรัก

ความอบอุ่น

ความเข้าใจ

 

โดยปราศจากการตั้งคำถาม

หรือการตอบคำถามใดๆ

 

จากทั้ง พ่อ และ แม่

 

เรามีความสุขกันตามประสา

ที่ได้มีเวลาอยู่ร่วมกัน

 

แต่อาจจะต่างกว่าทุกครั้ง

ตรงที่...........

ฉันสนุกน้อยลง

        กินข้าวน้อยลง

           และรอยยิ้มที่ไม่สดใสเหมือนเคย

 

เวลาผ่านไป............

                  ผ่านไป..........

                             ผ่านไป.........

 

"พ่อ ลูกกับเค้าทะเลาะกัน เราทะเลาะกันมาก มากจนคงไม่คบกันอีกแล้ว"

 

............

 

           ...............

 

................

 

ไม่มีเสียงใดจากพ่อ

 

............

 

           ...............

 

................

 

พ่อเงยหน้าขึ้น ด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึมเหมือนเคย

 

"พ่อไม่รู้นะ ว่าลูกกับเค้าเป็นยังไง....

เมื่อก่อนลูกไม่มีเค้า ลูกก็อยู่ได้นี่

แล้วตอนนี้ ถ้าลูกไม่มีเค้าอีก

ทำไมลูกจะอยู่ไม่ได้

ในเมื่อ

ลูกยังมีแม่กับพ่อ"

 

............

 

           ...............

 

................

 

ใช่ .....

พ่อพูดถูก

 

แค่นี้ทำไม....ฉันคิดไม่ได้

 

นี่ใช่ไหม ที่เขาเรียกว่า ประสบการณ์ชีวิต

นี่ใช่ไหม ที่เขาเรียกว่า อาบน้ำร้อนมาก่อน

 

นี่แหละ คือ พ่อ และ แม่ ที่เป็นเหมือนชีวิตของฉัน

คนที่ตอบฉันได้ทุกคำถาม  ............ แม้แต่ประโยคบอกเล่าง่ายๆ แบบนี้

 

ใช่ .....

ฉันเคยใช้ชีวิตคนเดียวได้

ได้.......โดยที่ไม่เคยมีเค้ามาก่อน

 

แล้ววันนี้

จะเป็นไรไป????

ถ้าฉันจะกลับมาใช้ชีวิตลำพังอีกครั้ง ........... โดยที่ไม่เคยมีเค้า

อีกต่อไป.........

...............................

......................................

.............................................